چنین که یخ زده ایمان من اگر هر روز      هـزار بـار بـیــایـد بـهـــار کـافـی نـیـسـت

خودت دعـا کن ای نازنین که برگردی      دعای این همه شب‌زنده‌دار کافی نیست

نمی دانم کی خواهی آمد ، آشنای دل ! تویی که هنوز به حقیقت نمی دانم کیستی ؟

 تویی که یک روز غروب بر حاشیه دلم قدم می گذاری واحساس حضورت مرا قلقلک می دهد .

 همه نوشته ها تو  را گفته اند و همه کتاب ها تو  را خوانده اند ، ولی کمتر چشمی تو  را در

خواب دیده است  .  تو سرچشمه بهترین های عالم هستی ، مرا خوب می شناسی ، ولی

 من هنوز نمی شناسمت . تو را در لابه لای صفحات نمی توانم بیابم .

تو  احساس گم  من  هستی  که در  روز  جمعه ، بر منطق احساس من  جاری می شوی ،

هیچ می دانی ، که من همانی هستم که هیچگاه ندیدمت ؛ چون حضور تو را حس کرده ام ،

ولی ظهور تو را هنوز نه ، تا دیگر دلم میان بودن یا نبودن مردد نشود .

کجایی ای دستگیر

تنها ماندیم، در نابودها بودنی نیافتیم

نیمی از آمدنت ترس دارند و نیمی تردید و اندکی با حضور قلب، آمدنت را طلب ‏می‌کنند

تنهاییم و قدممان یارای رفتن ندارد‏

هر آن وجود منجی‌ات را بیشتر خواهانیم

ما را به حال خود وامگذار

ما را دستگیری جز تو نیست

هان ای پرنده انسان باز ای به این پست خاک

و ما را رهنمون باش

کى  رفته‏اى ز دل ،  که  تمنا  کنم  تو  را ؟!

کى  بوده‏اى نهفته ، که  پیدا  کنم  تو  را ؟!

غیبت  نکرده‏اى  ،  که  شوم   طالب  حضور

پنهان  نگشته‏اى  ،  که  هویدا  کنم   تو  را

با   صد  هزار  جلوه  برون   آمدى  ، که  من

با   صد هزار   دیده   تماشا    کنم   تو    را

بالاى   خود   در   آینه   چشم    من  ببین

تا    با   خبر  ز   عالم   بالا    کنم    تو   را

مستانه   کاش  !   در  حرم  و  دیر  بگذرى

تا   قبله‏گاه   مؤمن   و  ترسا   کنم   تو  را

خواهم  شبى  ،  نقاب  ز  رویت   برافکنم

خورشید  کعبه ،  ماه  کلیسا  کنم   تو  را

گر  افتد  آن  دو  زلف چلیپا  به  چنگ  من

چندین  هزار  سلسله  در پا  کنم  تو  را !

طوبى و سدره، گر به قیامت به من دهند

یک   جا   فداى   قامت  رعنا   کنم  تو   را

زیبا   شود   به  کارگر  عشق  ، کار   من

هر  گه   نظر  به  صورت  زیبا  کنم  تو  را

                                                                       "فروغى بسطامى"